Isabel en ik tekenen graag samen. Kleuren, knippen, plakken: het maakt haar niet zoveel uit, als we het maar samen doen. We hadden dan ook al heel wat kleur- en doeboeken in huis.
Toch miste ik iets. Bijna al die boeken zijn gemaakt voor het kind. Ik zat ernaast, gaf af en toe een potlood aan, hielp met een lastig hoekje. Maar eigenlijk keek ik vooral toe.
En de doeboeken die wél meer vroegen, voelden al snel als huiswerk. Maak dit af. Volg deze stappen. Zoek het goede antwoord. Precies wat je níet wilt op een zondagmiddag.
Ik wilde iets waar we allebei echt aan meedoen. Waar mijn tekening net zo goed telt als die van haar. Zonder goed of fout, zonder dat er iets af moet.
Zo ontstond het idee: een avontuur in twee delen. Isabel kleurt de raket, ik de sterrenhemel. Of andersom, dat bepaalt zij meestal. Daarna knippen we, schuiven we alles heen en weer, en plakken we het vast. Wat er dan op tafel ligt, hebben we echt samen gemaakt.
Dat werd Ismika. Een wereld die we samen maken, en hopelijk kunnen andere gezinnen dat nu ook.
Kenneth, vader van Isabel